Louwke Meinardi

Mevrouw Maring

“Ik zat natuurlijk vroeger in de redactie van de schoolkrant. In een afgelegen hok waren we dan in de weer met zo’n monsterlijke stencilmachine waardoor je steevast onder de inkt kwam te zitten. Mijn allereerste interview, en nog steeds een van mijn beste, maakte ik in die tijd. Het was een vraaggesprekje met mevrouw Maring, de vrouw van onze conciërge, die de kantine bestierde. Ik schreef het tijdens de zogenaamde creatieve werkweek, destijds het hoogtepunt van ons schooljaar. De hele school stond op z’n kop en ik vroeg haar wat zij daarvan vond. Voor dat verhaal kreeg ik zelfs een prijs, een bokaal – nou ja, een bokaaltje. Hij ligt nog ergens op zolder.

Mijn keus om nou juist ons aller mevrouw Maring te interviewen, zegt alles over hoe ik vind dat je een onderwerp moet benaderen. Het grotere geheel in beeld brengen door een verrassend detail uit te lichten, vertellen vanuit een invalshoek waar iedereen zich iets bij kan voorstellen. Plus een bescheiden dosis oprechte emotie. In het geval van mevrouw Maring ging het over de drukte en de chaos waar ze veel werk van had, maar ook over de haast onwillige verwondering waarmee ze naar al die gekkigheid in haar school keek. Met haar verhaal was alles gezegd. Storytelling avant la lettre! Dit hele kleine gesprekje maakte zichtbaar en voelbaar hoe bijzonder die werkweek was.”

 

Storytelling

“Helma en ik leggen ons de laatste jaren steeds meer toe op storytelling, een benadering van communicatievraagstukken met behulp van authentieke, persoonlijke verhalen. Storytelling is nogal in de mode, en dat is niet voor niets. Voor mij is het de aanpak waarin veel van mijn kennis en ervaring bij elkaar komen. Het grote verhaal vertellen door in te zoomen op het kleine – zo pak je je publiek. Mét ruimte voor de onderstroom, de moeilijke momenten, de teleurstellingen en onvermijdelijke losse eindjes. Om die verhalen boven tafel te krijgen, moet je gesprekspartner zich veilig voelen en de ruimte krijgen. Wij verstaan de kunst om heel open te luisteren en de geïnterviewde écht aan de praat te krijgen.

Ik zie storytellling als een instrument waar je veel mee kunt bereiken. De persoonlijke verhalen kunnen ondersteunend zijn in een overwegend zakelijk product, of juist de hoofdrol spelen, afhankelijk van de situatie en je doelen.”

 

Leren, leren, leren

“Ik rolde als pas afgestudeerd socioloogje in de journalistiek. Daar stak ik trouwens wel het hele land voor over, van Groningen naar Goes. Mijn leerschool was de Provinciale Zeeuwsche Courant: elke dag op pad en twee, drie, vier stukjes schrijven, op tijd voor het sluiten van de krant. De geringste fout werd onmiddellijk afgestraft, dan hingen er de volgende ochtend boze Zeeuwen aan de telefoon en moest je op het matje komen bij de Chef Nieuwsdienst!

Terug in het Noorden en wat omzwervingen verder – onder meer een tijdje als redacteur bij, toen nog, Wolters Noordhoff – begon ik in 1997 mijn eigen tekstbureau. Een prachtige tijd! Ik zei overal ja op en zo leerde ik werkendeweg alles over het communicatievak. Ik stond ook een jaar of wat aan het roer van een grote communicatieafdeling, die van het UMCG. Als socioloog had ik natuurlijk al oog voor belangen en invloed. Zo’n academisch ziekenhuis is een megagrote organisatie met een enorme maatschappelijk verantwoordelijkheid. Daar leerde ik nog veel meer over het subtiele spel van formele en informele macht. Wat ik in die tijd trouwens ook leerde, is dat ik geen geboren manager ben en dat de vrijheid van het zelfstandige bestaan mij beter past dan een kantoorbaan.”

 

Louwke in jaartallen

Geboren in Huize Tavenier, Groningen, 1963

Studie Sociologie, RUG 1981-1988

Redacteur van De Link, Derde Wereld Centrum Groningen, 1988-1990

Verslaggever bij de Provinciale Zeeuwsche Courant 1990-1993

Redacteur bij Wolters Noordhoff 1996-1997

Redacteur bij de Universiteitskrant Groningen 1997

Zelfstandig tekstschrijver sinds 1997

Hoofd Communicatie UMCG 2005-2008

Partner in Verhalen van het Noorden sinds 2010

Schrijfprof met Helma sinds 2017